Wednesday, November 15, 2017

తాడూ బొంగరం శ్రీశ్రీ

21-05-1951 న ఆనంద వాణి పత్రికలో ప్రచురితమయింది.

 

రూపాయి నోట్ల ఆకారంలో మార్పు లేదు - వార్త శీర్షిక
ఉన్న మార్పంతా విలువలోనే

వైశాల్యము వల్లనేమి, జనాభా వల్లనేమి, నేటి విశాఖపట్టణం జిల్లా ఒక పరగణా అని చెప్పవచ్చును. ఇంత పెద్ద జిల్లా, యింకొక్కటి ఉత్తరప్రదేశ్ రాష్ట్రంలో కాబోలు కలదు. - "విజయప్రభ" సంపాదకీయం
బహుశా దాని పేరు "బహుశా"


Thursday, October 26, 2017

భలే మంచి చిట్టి కథల పుస్తకం - ప్రకృతికి మిమ్మల్ని మరింత దగ్గిర చేస్తాయీ కథలు

ఈ లింకులో పుతకాన్ని చదువుకోండి.
ఈ లింకులో పుస్తకం పిడిఎఫ్ గా దింపుకోండి.
ఈ చిట్టి కథల పుస్తకాన్ని విజయేంద్ర గారిని నేరుగా మంచిపుస్తకం ఆఫీసులో కలిసినపుడు తీసుకున్నాను. తీసుకుని ఒక ఆర్నెల్లయింది. ఇప్పుడు చదవడానికి వీలయింది. పుస్తకమంతా ౪౬ పేజీలో ఒక్క పట్టులో చదవడం అయిపోయింది.
మొదటి కథ వానర జాతకం. జాతక కథల్లో కోతి(వానర) రూపంలో బోధిసత్త్వుడు ఉన్న కథ ఇది. కాల్పనికం. మనిషి ఏ విధంగా ప్రకృతిని నాశనం చేస్తున్నాడో చెప్పడానికి వాడుకున్న కథ. బలే ఉంది!
రెండో కథ తమాషా కథ. సాధారణ వాక్యాల్లో అసాధారణ విషయాలని రచయిత చెప్పేసారు. మనలో కొందరు పక్షులని చూడటమే హాబీగా కలిగి ఉంటారు, వాళ్ళని బర్డ్‌వాచర్స్ అంటాము. ఆ బర్డ్‌వాచర్స్ ని పక్షులు ఏ విధంగా తిరిగి అదే పనిగా చూస్తాయో, వాళ్ళని ఎలా చిక్కుల్లో పడేస్తాయో ఈ కథలో తెలుసుకోవచ్చు. పక్షుల బడులు ఎలా ఉంటాయి, అక్కడ ఏమేం పాఠాలు చెబుతారో చూచాయగా తెలుస్తుంది.
మూడో కథతో మన కథల కథానాయిక నోరా పరిచయముంటుంది.
ఈమె ఎలా పుట్టింది, ఎలా పెరిగింది? ఎందుకని ఈమె ఆడ మోగ్లీ అన్న విషయాలు తెలుస్తాయి.
నాలుగో కథలో నోరా వాళ్ళింటికి జెస్సికా అనే బంధువు వస్తుంది. ఆమెను గాబరా పెట్టేసి మళ్ళీ తిరిగి రాకుండా చేస్తుంది మన కథానాయిక. పీతలభక్షణాటకం మీరూ చదవండి.
ఐదో కథలో నోరాకు ఆమె పెంపుడు కుక్కలకు ఉన్న సంబంధం మనం చూస్తాము. కుక్కలు మనుషులకన్నా ఎంతో ఎక్కువ ఓపికతో, అనుశాసనంతో ఉంటాయని తెలిపే కథ.
ఆరో కథలో మన ఆడ మోగ్లీ మరో మోగ్లీని చేరదీస్తుంది. తోడేళ్ళకున్న సహజ లక్షణాల చర్చ ఈ కథలో దొరుకుతుంది.
ఏడో కథ షిట్ కథ. సిటీ జనాలు గ్రామానికి వెళ్ళటం, అక్కడ వ్యక్తి లక్షల జనాభా ఉన్న పట్టణ ప్రజలు గ్రామాలకి ఇవ్వాల్సిన నిజమైన కానుక అడుగుతాడు - అది వాళ్ళ షిట్. ఎందుకని అలా అడిగాడో, కథ చదివి తెలుసుకోండి. ఇదే కథ ఉత్తర భాగంలో హైదరాబాద్ మహిళలు వాళ్ళ పెంపుడు నేస్తాలతో ఎంత మమేకమైపోయారో, ఆ చనువు వలన ఏ కుక్క/పిల్లి కనిపించినా వీరితో ఎలా స్నేహపూర్వకంగా మసలుతాయోనన్న విషయం చదువుతాం.
ఏడో కథ - మానవాపఃప్రీతి ఉపాఖ్యానం. ఈ కథలో ఒక పెద్దపులి, ఒక కొండచిలువ మనిషికున్న బాధల గురించి తెలుసుకునేందుకు ప్రపంచాన్ని చుట్టొస్తాయి. మనిషి ఎవరికి బానిస? ఎందుకు అలా ప్రవర్తిస్తాడోనన్న విషయం హాస్యం జోడించి చెబుతూనే విజయేంద్ర గారు పని చేస్తున్న సంస్థ సాంగత్య గురించి వివరిస్తారు. ప్రకృతి ఒడిలో, ప్రకృతితో మమేకమై ఎలా బ్రతకవచ్చోనన్న విషయం ఒక సందేశాత్మక విధానంలో చెబుతాడు రచయిత.
ఆఖరున రచయిత గురించిన కథను రచయిత రాతలోనే చదువుకుంటాం.

తప్పకుండా మీరూ ఈ పుస్తకం చదివి మీ స్పందన తెలుపగలరు.


ఎవరి తండ్రి సొమ్మని?

కింది పెద్ద పోస్టుకి చిన్న సారాంశం :

నేనో, మీరో, మరెవరో సాధారణ పౌరుడు బ్యాంకులో వంద రూపాయలు జమ చేస్తాడు. బ్యాంకు ఆ వంద రూపాయలతో ప్రభుత్వ బాండ్లు కొంటుంది. ఇప్పుడు ప్రభుత్వం సదరు బ్యాంకులో వంద రూపాయలను పెట్టుబడిగా పెడుతుంది. ఆర్‌బిఐ ప్రభుత్వం బ్యాంకుకిచ్చిన ఋణపు వంద రూపాయలను కొత్త వంద రూపాయల నోటుగా ముద్రిస్తుంది. 

ఈ మొత్తం గందరగోళంలో ఎవరు లాభపడ్డారు? ఎవరు నష్టపోయారు?


*********************************************************


కేంద్ర ప్రభుత్వం ప్రభుత్వరంగ బ్యాంకులకు ఊరటనిస్తూ పలు ప్రకటనలు చేసింది. వాటిలో ముఖ్యమైనది రిక్యాపిటలైజేషన్. అంటే ప్రభుత్వం బ్యాంకులలో పెట్టుబడి రూపేణా కొంత సొమ్మును జమ చేస్తుంది.
రాబోయే రెండేళ్ళలో కేంద్ర ప్రభుత్వం 2.11 లక్షల కోట్ల రూపాయలను వివిధ పథకాల ద్వారా అంచెలంచెలుగా బ్యాంకులకు అందించనుంది.
మన ప్రభుత్వ రంగ బ్యాంకులు మల్యా లాంటి బడాబాబులకు ఇప్పిచ్చిన అప్పు, చిన్న చితకా నష్టాలు, ఎందుకు పనికిరాని ఆస్తులు కలుపుకొని ఒక పది లక్షల కోట్ల నష్టంలో ఉన్నాయనేది ఒక అంచనా. అందువల్ల గత కొద్ది కాలంగా బ్యాంకులు ఋణాలు అందివ్వలేక పోతున్నాయి. అరవై ఏళ్ళలో ఇలాంటి దయనీయ స్థితి ఇదే తొలిసారి.
కొత్తగా పరిశ్రమలకు అప్పులు ఇవ్వకపోతే వ్యాపారాలు జరగవు. అప్పులిచ్చేందుకు అంతకు ముందున్న బకాయిల కుప్పలు వీలు కల్పించలేకపోతున్నాయి - అందుకని బ్యాంకులు ఋణాలు ఇవ్వడం లేదు.
గతేడాది చివర్లో రిజర్వ్ బ్యాంకు అన్ని బ్యాంకింగ్ సంస్థలకు కచ్చితమైన చట్టం ప్రవేశపెట్టింది. ఆ చట్టం ప్రకారం బ్యాంకులు బకాయిపడ్డ వారితో కఠినంగా వ్యవహిరించాలి. బ్యాంకులు షూరిటీగా ఉన్న ఆస్తులను జప్తు చేసుకొన్నా, అప్పులో పదో వంతు కూడా రావటం లేదు. దొరికిందే పదివేలు అన్న ధోరణిలో నష్టపోయిన ఋణగ్రహీతలతో వ్యవహరిస్తున్నాయి బ్యాంకులు.
అదే సమయంలో ప్రయివేట్రంగ బ్యాంకులు అధిక వడ్డీలకి ఋణాలిచ్చి ముందంజలో ఉన్నాయి.
ఇక ఈ కొత్త విధానం సంగతి చూద్దాం.
ఇది మూడు విధానాల్లో జరుగుతుంది. మొదటిది కేంద్ర ప్రభుత్వం బ్యాంకులకు బడ్జెట్ నుండి 18,000 కోట్ల రూపాయలు భర్తీ చేయనుంది. ఆపై ప్రభుత్వ సంస్థల షేర్లను (ప్రభుత్వ అధీనంలో 51% తక్కువ కాకుండా) మదింపుకు (పెం)ఉంచి 58,000 కోట్ల రూపాయలను షేర్ మార్కెట్ నుండి సమకూర్చుకోవచ్చు. రికాపిటలైజేషన్ బాండ్ల ద్వారా మరొక 1.35లక్షల కోట్ల రూపాయలను సమకూర్చుకోవాలి.
ఇదంతా వినడానికి బాగానే ఉన్నా, షేర్లను హెచ్చించినపుడు, బాండ్లను సాధారణ ప్రజానీకం ముందు ప్రవేశపెట్టినపుడు అసలు సమస్యలు ఉత్పన్నమవుతాయి. ఇంతకీ ఇదంతా ప్రభుత్వం ఎందుకు చేయాలనుకుంటుంది? బ్యాంకులకు ఈ వింత విధానం ద్వారా చేకూరిన లాభం వలన, అవి ఋణం ఇచ్చే పరిస్థితిలో ఉండి, పరిశ్రమలకు పెట్టుబడులు వచ్చి, మార్కెట్ పుంజుకుంటుందన్నది ప్రభుత్వం ఆలోచన.
ఆలు లేదు ౘూలు లేదు కొడుకు పేరు సోమలింగం అన్నట్టుంది మన జైట్లీ - ఉర్జిత్ పటేల్ ల కథనం.
అసలు ఏ బ్యాంకు వద్ద ఎంత ఋణం బాకీలున్నాయి, అందులో ఎంత తిరిగి రావచ్చో, ఎంత అచల ఆస్తుల రూపంలో ఉందో, ఎంత ఎప్పటికీ తిరిగి రాదో? ఈ లెక్కలు బ్యాంకులు బహిర్గతం చేయవు - చేయలేవు. ఎందుకంటే బ్యాంకింగ్ వ్యవస్థలోని లోపలి మనుషులు చాలా బాగా డబ్బు-ఆస్తులను గందరగోళం చేసి లంచగొండితనం బాగా రుచిగొని ఉన్నారు.
దానికి తోడు ఏ ప్రభుత్వ రంగ సంస్థకు ఎంత శాతం పైన చెప్పిన డబ్బు అందచేయబడుతుంది, అందుకు ప్రాతిపదిక ఏమిటి, అన్నది పెరుమాళ్ళకే ఎఱుక.
మన గౌరవనీయ ఆర్ధిక శాఖ మంత్రి గారేమో ఏ రోజు ఏ కొత్త ప్రకటన చేస్తారో, మన ఆర్ధిక వ్యవస్థకు అది ఏం మార్పు తెస్తుందోనన్న ఆందోళన ప్రతి క్షణం ఆర్ధిక వ్యవస్థలోని ప్రతి ఒక్కరికీ ఉండనే ఉంది.
ఇక పాడుపడిపోయి, పాతబడిపోయి, కొత్త మార్పులకు, కొత్త విధానాలకు విముఖంగా ఉండే మన ప్రభుత్వ రంగ బ్యాంకు సంస్థలు ఎప్పటికి మారతాయో? ఇలాంటి తాయిలాలు ఆయా బ్యాంకుల పనితనాన్ని ఏ మాత్రం మెరుగు పరుస్తాయో? వేచి చూడటం తప్ప ఇంకేమీ చేయలేని పరిస్థితి.

నోట్లరద్దు తరువాత లక్షల కోట్లలో బ్యాంకుల్లో డబ్బులు జమ అయ్యాయి. జిఎస్టి వలన అన్ని పెద్ద డబ్బు లావాదేవీలు బ్యాంకు ముఖతః మాత్రమే జరుగుతున్నాయి. దీని వలన బ్యాంకు మాధ్యమంగా కాకుండా డబ్బులు చేతులు మారే అవకాశం లేకుండా పోవటంతో చాలా వరకు అమ్మకాలు, కొనుగోళ్ళు, వస్తువుల తయారీ, ఎగుమతి లాంటివి గణనీయంగా పడిపోయాయి. బ్యాంకుల్లో జమ చేస్తున్న డబ్బుపై సాధారణంగా వచ్చే వడ్డీని రాను రానూ అటు ఆర్‌బిఐ, ఇటు బ్యాంకులు తగ్గించేస్తున్నాయి. వీటికి తోడు కొత్తగా ప్రభుత్వ ఆసరా అవసరమా? మన బ్యాంకింగ్ వ్యవస్థలు మరికొంత జవాబుదారీ తో పని చేయలేవా?
నోట్లరద్దు సమయంలో ఆ నాలుగైదు నెలలు బ్యాంకింగ్ వ్యవస్థలోని ఎన్నో పనులు వదిలేసి బ్రాంచికి నలుగురైదుగురు కేవలం నోట్లను డిపాజిట్ చేసుకుని, మార్పిడి చేయటం లాంటి నిరర్ధక పనులలో నిమగ్నులయ్యారు. ఆ సమయంలో వాళ్ళు సాధారణంగా చేసుకునే వసూళ్ళు, ఋణాల సేకరణ విశ్లేషణ లాంటి పనులను ప్రజల వెసులుబాటు కోసం పక్కన పెట్టేయాల్సి వచ్చింది. సరయిన సంఖ్యలో క్యాష్ డిపాజిట్ మెషిన్లు, క్యాష్ డిస్పెన్సింగ్ యూనిట్లు ఏర్పాటు చేసుకుంటే బ్యాంకులపై పని భారం ఎక్కువ ఉండేది కాదు.
ఆ నెలలలో బ్యాంకింగ్ వ్యవస్థ సవ్యంగా పని చేయకపోవటం నేటి ఆర్ధిక వ్యవస్థ పరిస్థితికి అతి పెద్ద కారణం.
ఈ పరిస్థితి ఇలాగే కొనసాగితే నిజంగానే మన దేశపు రిసెషన్ ను చూసేవాళ్ళం.
ప్రభుత్వపు ఈ రిక్యాపిటలైజేషన్ చొరవ ఎంతో కొంత బ్యాంకులను గాడిలో పెట్టేందుకు దోహద పడుతుంది. ఇది ఎలక్షన్లకు ముందు వస్తున్న నిరర్ధక తాయిలం కాకుండా అమలులో సరిగ్గా చేసి చూపించి మన దేశ ఆర్ధిక వ్యవస్థను అభివృద్ధి వైపుకు మన కేంద్ర ప్రభుత్వం తీసుకు వెళుతుందని ఆశిద్దాం.

Sunday, October 22, 2017

మూఢ చేతస్సుతో నిండిపోయాం

భారతదేశం ఒక దేశం కాదు పలు దేశాల సమూహమని మళ్ళీ మళ్ళీ గుర్తు చేసేవి మన భాషా-సంస్కృతుల వైవిధ్యాలు. ఎన్ని అసమానతలున్నా, ఎంత ఎత్తుపల్లాలున్నా, ఒక రాజ్యాంగాన్ని పాటిస్తూ కలిసి మెలిసి ఉన్నాం.
ఐతే, ఇన్నేళ్ళ తరువాత చరిత్ర తెలీకుండా. అసలేం జరిగిందో, ఏం జరుగుతుందోనన్న అవగాహన లేకుండా ప్రవర్తిస్తున్నాము మనమంతా - ఇవాళ!
ఇంతకు మునుపు మనం రోజూ మాట్లాడుకునే జనాలు మనింట్లో వాళ్ళు, పక్కింటోళ్ళు, కచేరీలో తోటి ఉద్యోగులు, స్కూల్లో తోటి విద్యార్థులు, చనువున్న వారికి ఉపాధ్యాయులు; పార్కులకు వెళ్ళి వాకింగులు చేసే వాళ్ళకి, పబ్బులకి వెళ్ళేవాళ్ళకి, యోగాలకు వెళ్ళే వాళ్ళకి అక్కడ కలిసే జనాలు. ఆ మాటల్లో కూడా మనకు అత్యంత విలువైన విషయాలే చర్చించుకునే వాళ్ళమేమో.
అంతకు మించి సంభాషణలూ ఆ రోజుల్లో జరగటం నాకు తెలుసు. యద్దనపూడి నవలలు చదివి కలం స్నేహాలు చేసి, వేరే వేరే ఊర్లలో వాళ్ళతో మా ఇంట్లో పెద్దవాళ్ళు పోస్టుకార్డులు ఇన్‌లాండ్ లెటర్లు రాసుకోవటం. పండగలకి, ముఖ్యంగా కొత్త సంవత్సరమపుడు గ్రీటింగ్ కార్డులు పంపుకోవడం. ఆవి కూడా మిత సంభాషణలే.
పలుకే బంగారమనమాట ఆ రోజుల్లో...

మెల్లిగా ఫోనులొచ్చాయి. లాండ్ లైన్ ఇంట్లో పెట్టించిన కొత్తల్లో, మా క్లాసుమేట్లకు ఫోన్ చేయడం నాకింకా గుర్తుంది. మనకు పని లేని విషయాలు, వృథా మాటలు మాట్లాడొచ్చన్న విషయం తెలిసింది! ఇక మొబైల్స్ రావటం మొదలయ్యాక పదో తరగతి పరీక్షలు - డౌట్లు వీటితో ఫోను బిల్లు రావటాలు. ఐనా మాటలు మితమే, మాటల పరిధీ మితమే.

ఇక ఇంటర్నెట్ రాక, మొబైళ్ళు విపరీతంగా పెరగటంతో సాయంత్రం చెయ్యాల్సిన వంట గురించి మొదలు పక్కింట్లో వాళ్ళు నీచు వండారన్న విషయం దాకా ఫోనుల్లో మాట్లాడ్డం మామూలైపోయింది.

దేనీకైనా ఒక పరిధి ఉంటుంది, అది దాటాక ఆ వస్తువు వాడకం తగ్గించేస్తాం, పాతొక రోత అన్న సామెత ప్రకారంగా...

కానీ ఈ ఇంటర్నెట్, సోషల్ మీడియా, ఫోనులకు ఆ పరిధి అందనంత ఎత్తుకు చేరిపోయింది.
ఎవరికి వాళ్ళు వాళ్ళ ప్రవరతో మొదలుపెట్టి గుర్తున్నంతలో రాతి యుగం నాటి పూర్వీకులను గుర్తు చేసుకుని పెద్దల పండగ చేసుకున్నామని నలుగురికీ చెప్పేసి నాలుగు ఫోటోలు పడేసి, ఎవరు స్పందిస్తారా, ఎవరు కామెంట్ రాస్తారా, ఎవరు లైకులు కొడతారా అని ఎదురు చూడటం మొదటి స్థాయి. తరచూ స్పందించే వాళ్ళలో ఎవరు ఇవాళ పోస్టుకి లైకులు కొట్టలేదు, ఎవరు కామెంటలేదు అని చూస్కొని, వాళ్ళు స్పందించేలా పోస్టుని తిరిగిరాసి మళ్ళీ పోస్టు చేయడం, అప్పటికి పట్టినుకోకపోతే వాళ్ళని ట్యాగ్ చెయ్యటం తో ఒక కొత్త రోగం మొదలయిద్ది. ఆ రోగం ముదిరి మన పోస్టులకి లైకు కొట్టని వాళ్ళ మీద ద్వేషం పెంచుకుని, వాళ్ళ పోస్టుల్లోకి దూరి అసందర్భంగా వాళ్ళని కవ్వించటం, ఇంకా ముదిరితే వాళ్ళని టార్గెట్ చేస్తూ పేరెక్కడా చెప్పకుండా దెప్పిపొడవడం, ఇంకా ముదిరి వాళ్ళ పోస్టులకి పేరడీపోస్టులు పెట్టడం, మరింత ముదిరి వాళ్ళకు విరుద్ధంగా ఉన్న పలుగురిని వెంటేసుకుని గ్రూపులు మొదలెట్టి మరీ వాళ్ళని తిట్టుకోవడం. అంతకు మించి ముదిరితే సదరు ద్వేషిని బ్లాక్ చేసి, ఆ ద్వేషికి ఒక పేరడీ అకౌంటో, ఆ ద్వేషిని అన్ని వైపుల నుండి ఉక్కిరి బిక్కిరి చేసేందుకు ఒక ప్ఫది ఫేకు అకౌంట్ల రూపకల్పన. తారా స్థాయిలో భజన క్లబ్ లాగా ద్వేషి పేరును నిత్య పారాయణం చేసే కల్టును స్థాపించడమనమాట.
ఇదీ మనవాళ్ళకి బోర్ కొట్టేసింది.
ఇక పైన చెప్పిన ఒక్కో సోపానాన్ని ఆధారం చేసుకుని అపార్టుమెంటులు కట్టుకున్న వాళ్ళున్నారు - ఊహలూ-కబుర్లూ ఆ అపార్టుమెంటుల్లో ఇటుకలు. ఏదైనా వ్యక్తి/భావజాలాన్ని ద్వేషించడం బ్లూప్రింటు, ఒక్కోపోస్టు ఒక్కో అంతస్తు. ఆ పోస్టుకు లైకులు కొట్టి కామెంటేవాళ్ళందరూ ఆ గ్రూపు సభ్యులైపోతారు. ఒక కల్టుకుండే లక్షణాలన్ని అందరిలో ఓ మోస్తరుగా వచ్చాయనుకున్నాక, ఆ గ్రూపు తలుపులు మూసివేసి, దాన్ని రహస్యకూటమిగా మార్చేసి సభ్యులను బ్రెయిన్ వాషు చేయడం మొదలుపెడతారు పెద్ద పిచ్చోళ్ళు. కొత్త పిచ్చోళ్ళు, చిన్న పిచ్చోళ్ళు అన్ని వింత కదా, అంతా జీర్ణించేసుకుంటారు. మనకు ఇంటర్నెట్ ప్రపంచంలో అజీర్తి సమస్య లేదు కదా మరి!
నిజ జీవితంలోనే ఒక భవనానికి భౌతికంగా కొన్ని లక్షణాలున్నాయి. ఏ ఆకారం పడితే ఆ ఆకారంలో కట్టలేము. వంటగదికి ఆగ్నేయం, నీరు పోయే దిశ ఈశాన్యం, గాలి వెలుతురు వచ్చేలా వాయవ్యంలో ఖాళీ స్థలం, ఇలా అన్ని ఫిక్స్డ్ కదా!
ఐతే ఈ ఇంటర్నెట్ ఇళ్ళకి ఎలాంటి పరుధులూ లేవని ముందే అనుకున్నాం కదా, అపార్టుమెంటుల బ్లూప్రింటుల్లోనూ అంతే! వంటగదిలో బాత్రూం ఉంటుంది, పడుకునే చోటే నడవా ఉంటుంది. కొన్ని గ్రూపుల్లో చేరాలంటే మీ వివరాలన్నీ చెప్పేసి, ఆ అపార్టుమెంటులో మిగితా అందరిలాగానే నగ్నంగా తిరగాలన్నమాట!
ఇంట్లో జనాలు పెరిగితే వేరు కుంపటి సహజమే, వేరు కుంపటి వేరే గ్రూపుకి దారి తీస్తుంది.
అలా సవా లక్ష గ్రూపులు తయారయ్యాయి.ఇది ఫేస్ బుక్ మాట.
సోషల్ మీడియాలో ఏ కొత్త అనువర్తనం వచ్చినా ఇదే రూలు అక్కడా పాటించేస్తున్నాం, ముఖ్యంగా మన తెలుగువాళ్ళు ఇందులో దిట్ట!

ఇక్కడ మురళి అన్నయ్య చెప్పిన విధంగానే, నాకూ అనుభవముంది! టెలిగ్రాములో, వాట్సాపులో నా ప్రమేయం లేకుండా నేను ఎన్నో గృహప్రవేశాలు చేసేసా! ఆ గ్రూపుల్లో ఎలాంటి చర్చలు జరుగుతాయో అన్నయ్య పోస్టులో చదువుకోవచ్చు.

జనం ఎక్కడుంటే ఐదెస్టేట్లు అక్కడేగా మన దేశంలో, పైగా మనది ప్రపంచంలోనే అతి పెద్ద డెమాక్రసీ!
 కోర్టుల్లో ఫేసుబుకు తరహా జోకులేసే జడ్జీలొచ్చారు. WHO, UNESCO, UNO, World Bank కలిసి మూకుమ్మడిగా తెలుగు ఒక పక్క చచ్చిపోతుందని ప్రకటనలు వారానికొకటి ఇస్తుంటే, మరో పక్క తెలుగు భాష ప్రపంచంలోనే గొప్ప భాష అనీ, తెలుగు లిపి ప్రపంచంలోనే అతి గొప్ప లిపి అని ప్రకటనలు గంటకొకటి. ఆ వార్తలని ఆధారంగా చేసుకుని కేసులు గెలుస్తున్న న్యాయవాదులు, ఆ ప్రకటనలతో జనాల మనసు దోచి ప్రజాప్రతినిధులవుతున్న నాయకులు, ఆ పోస్టుల ఆధారంగా అరెస్ట్ చేస్తున్న పోలీసులు, ఆ పోస్టులనే నిజమని నమ్ముతూ, అసలు వార్తలని కప్పెట్టేసి జనాల రుచికి తగినట్టుగా వార్తలను వండుతున్న మీడియా!

ఇక ఇళ్ళన్నీ గేటెడ్ కమ్యూనిటిగా, ఆపై శాటిలైట్ నగరాలుగా, టౌన్ షిప్లుగా, ఉపనగరాలుగా, ముఖ్య నగరాలుగా మారినట్టు; గ్రూపులు మెల్లిగా ఒక భావజాలం చుట్టూ రెండుగా విడిపోయి పరస్పర విరుద్ధ ప్రకటనలు, ఒకరినొకరు నిందించుకోవడం జోకులు పేల్చడం మొదలైపోయింది. మీములు, పేరడీ పాటలు, చిరుచిత్రాలు, లఘుచిత్రాలు, చలనచిత్రాల దాకా వెళిపోయింది స్థాయి.

మన దేశంలో మొహమ్మదీయులు, కిరిస్తానీలకు స్థానం లేదన్న భావజాలం చాలా తక్కువ స్థాయిలో ఉండేది ఒకప్పుడు. ఈనాడు అది వికృత రూపం దాల్చింది. క్రిస్టియన్ లను ప్రేతాలని, మొహమ్మదీయులను సుల్లాలని పిలిచే సభ్యత్వం సమాజానికి అలవరుచుకుపోయింది.
కాదనే వాళ్ళు దేశద్రోహులు. కలిసి నడిచే వాళ్ళు క్షణక్షణం వాళ్ళ స్వామిభక్తిని, ముస్లిం-క్రిస్టియన్ వ్యతిరేకతను చాటుకోవాలి. అందుకు వాళ్ళ సహజత్వాన్ని మానేసి పొద్దస్తమానం ఎవరు హిందుత్వానికి శత్రువులో గుర్తిస్తూ వారి చేస్తున్న చిన్న తప్పైనా, అది వారి మతంతో, వారి సామాజిక పూర్వరంగంతో ముడిపెట్టి వాళ్ళను సామాజిక మాధ్యమాల నుండి బహిష్కరించాలి.
ప్రభుత్వం - హిందూ నాయకత్వ ప్రభుత్వం, వాళ్ళేది చేసినా అది న భూతో న భవిష్యత్. నోటురద్దు మొదలుకొని జిఎస్టి దాకా, తాజ్‍మహల్ ను వారసత్వ కట్టడాల జాబితా నుండి తీసివేయడం మొదలు నిలదీసే వాణ్ణి దేశద్రోహిగా నిలబెట్టడం దాకా. అన్ని నిర్ణయాలు అభివృద్ధి హేతుకాలే, వీటిన మించి దేశానికి ప్రయోజనం చేకూర్చేవి లేవు!

 

Sunday, October 15, 2017

సంశయలాభము : ఆరుషి హత్య కేసులో వాంఛనీయమైనా ఆలస్యంగా వచ్చిన తీర్పు

ఆరుషి హత్య, ఆ వెంటనే వాళ్ళింటి పనిమనిషి హత్య ఉదంతం 2008లో దేశంలో పెద్ద చర్చనీయాంశమయింది. 14 ఏళ్ళ బాలిక నిర్దాక్షిణ్యంగా చంపబడి, రక్తపు మడుగులో దొరకడం, ఆ సమయానికి ఇంట్లో అంతా గాఢ నిద్రలో పడి ఉండటం. పనిమనిషి హేంరాజ్ పై అనుమానం రావడం, రెండు రోజుల్లో హేంరాజ్ మృతదేహం ఇంటిపైన టెరేస్‌లో వాటర్ ట్యాంకులో లభ్యమవడం - ఏదో క్రైం సినిమా కథలా ఉన్న యథార్థంగా జరిగిన ఉదంతమిది. ఇంకెవరి ప్రమేయం ఈ హత్యల్లో కనిపించకపోవడం తో పోలీసులు ఆరుషి తల్లిదండ్రులను అదుపులోకి తీసుకున్నారు. సాక్ష్యాధారాలు సరిగా లేకపోయినా సీబీఇ కోర్టు వీరిరువురికీ జీవిత ఖైదును 2013లో ప్రకటించింది. పై కోర్టు అలాహాబాద్ హైకోర్టులో ఇన్నేళ్ళు నలిగిన కేసు ఆఖరికి బెనెఫిట్ ఆఫ్ డౌట్ (సంశయలాభము) కింద ఇద్దరినీ నిర్దోషులుగా విడుదల చేసింది. ఈ తీర్పు వెలుతురులో సీబీఐ తీర్పు, సీబీఐ, అంతకు ముందు స్థానిక పోలీసులు జరిపిన విచారణలపై ఎన్నో అనుమానాలు వస్తున్నాయి. కొందరు సాక్షులను పోలీసులు సమకూర్చారని, హత్య జరిగిన రాత్రి తల్వార్ కుటుంబం వాళ్ళింట్లో వేరే వారున్నట్టు ఋజువులున్నాయని, అసలు దోషులు తప్పించుకున్నారని హైకోర్టు బెంచ్ అభిప్రాయ పడింది.
అంతకు ముందు సీబీఐ విచారణలో తల్వార్ దంపతులు హత్య చేసి, హేంరాజ్ శవాన్ని ఇంటిపైకి తరలించి, హత్యకు వాడిన ఆయుధాలను దాచిపెట్టారని తేల్చింది. ఇందుకు తగిన ఆధారాలు కానీ, ఋజువులు కానీ దొరకలేదన్నది గమనార్హం.
ఈ తీర్పు మరో కోణం నుండి చూస్తే మన మామూలు ప్రజల ఊహలకు, వాటిని ప్రేరేపించే మీడియా కథనాలకు - వాస్తవాలు - సాక్ష్యాలు ఆధారం చేసుకుని చట్టపరమైన ఆలోచనలలో రంగరించి నిజానిజాల విచారణ చేసే కోర్టులకు ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని ఇట్టే బహిర్గతం చేసింది. పక్క గదిలో పడుకొని ఉన్నా వాళ్ళమ్మాయి హత్య గురించి కానీ, హేంరాజ్ శవాన్ని ఇంటిపైకి తీసుకెళ్ళిన విషయాలు కానీ నిద్రలో ఉండటం వలన తెలీలేదన్న తల్వార్ దంపతిపై సానిభూతి చూపేవారి కన్నా అనుమానం పెంచుకున్నవారే ఎక్కువ.
దాదాపు పదేళ్ళ జైలు నరకయాతన తరువాత తల్వార్ దంపతికి సంశయలాభము వలన జైలు శిక్ష నుండి ముక్తి దొరికింది.
సాధారణంగా కోర్టులు కేవలం సాక్ష్యాధారాలను విని, పరిశీలించి మాత్రమే తీర్పు చెబుతాయి, అనుమానం ఆధారంగా తీర్పులు చెప్పవు.
మొత్తం కేసు దర్యాప్తు గందరగోళంగా ఉందంటే కొందరు ఒప్పుకోకపోవచ్చు. ఒక రోజంతా ఎక్కడా హేంరాజ్ జాడ కనిపించలేదు. హేంరాజ్ సహచరుల్లో ముగ్గురు ఈ కేసులో అనుమానితులు. కానీ ఆధారాలు లేని కారణంగా వారిపై నేరారోపణ కోణంలో విచారణ జరుగలేదు. ముగ్గురిలో ఒకడు - కృష్ణ, డిఎన్ఏ కూడా సరిపోలింది, కానీ దాన్ని కోర్టు చెల్లదని కొట్టిపారేసింది. నిజం చెప్పాలంటే సి.బి.ఐ విచారణను త్వరగా ముగించెయ్యాలనే ఆలోచన వలన సాక్ష్యాధారాలను సేకరించడంలో జాప్యం చేసింది. ఆ జాప్యంలో పుణ్య కాలం కాస్తా గడిచిపోయింది. ఇంత జరిగాక అసలు కేసును నడిపిన కోణంలోనే పరిశీలించాల్సిందా? లేక వేరే మార్గాల్లో కేసు దర్యాప్తు జరిగి ఉండవచ్చా? స్థానిక పోలీసులు - సీబీఐ, ఇరువురు రెండు స్థాయిల్లో విచారణ జరిపినా కేసు కొలిక్కి రాకపోవటం సో(శో)చనీయాంశం. హత్య కేసుల్లో నిందితులను వదిలేయడం ఒక విధంగా అన్యాయమే! ఇన్ని రోజులకి నిందితులను వదిలివేయడమంటే ప్రభుత్వ యంత్రాంగం నేరస్థుల చేత నేరం ఒప్పించడంలో విఫలమయింది లేదా నిందితులుగా గుర్తించబడిన వారు సరయిన వారు కారు. ఒకవేళ ఈ మొత్తం సన్నివేశంలో నిందితులు నేరస్థులైతే; వారు తప్పించుకుంటే అది మన న్యాయవ్యవస్థ, పోలీసు వ్యవస్థ, సీబీఐ వైఫల్యమే. లేదూ నిందితులు నేరస్థులు కాదంటే అసలు నేరస్థులు ఎవరు? వారిని పట్టుకోలేని గుర్తించలేని మన న్యాయ వ్యవస్థ, పోలీసు వ్యవస్థ, సీబీఐ వైఫల్యమే.
ఏది ఏమైనా, ఇంకా ఆరుషి హంతకులకు తగిన శిక్ష పడలేదన్నది మనం మర్చిపోలేని, మర్చిపోకూడని చేదు నిజం.

ఈ సందర్భంలోనే మలయాళ ప్రేతం సినిమా రిమేక్ "రాజుగారి గది 2" విడుదల కావటం అందులోనూ ఒక ఆడపిల్ల ఆత్మహత్య చేసుకోవడం చూసాము. కానీ నిజానికి ఆమె హత్య చేయబడిందని మనందరికీ తెలుసు. ఐనా మనం ఇలాంటి విషయాలను పట్టించుకోం. ఎంతటి పరిస్థితి వచ్చిన తట్టుకొని నిలబడగలిగే ధైర్యం మనలో మనం నింపుకోలేకపోతున్నాం, మన పిల్లల్లో నింపలేకపోతున్నాం!